Column Hugo

Tijdens de afgelopen raadsvergadering kon ik even achteroverleunen. Er stond namelijk geen raadsvoorstel van mij op de agenda. Mijn collega’s Bijl en Slotboom-Zeedijk hadden het die avond een stuk drukker. Daarover leest u meer in onze nieuwsbrief.

Toch was oktober allesbehalve een rustige maand. Ik was onder andere druk met de jeugdzorg, en vooral met de kosten ervan. Zoals u in de vorige nieuwsbrief kon lezen, moesten we het budget voor jeugdzorg dit jaar met € 3 miljoen verhogen: van € 7 miljoen naar € 10 miljoen. En dat zonder dat wij hier als gemeente iets aan konden doen! Dat komt omdat gemeenten verantwoordelijk zijn voor de jeugdzorg, maar hier vanuit het Rijk tot nu toe steeds te weinig geld voor krijgen. Een aantal gemeenten heeft vorig jaar als ludieke actie-met-een-serieuze-ondertoon facturen naar Den Haag gestuurd. Vanuit Krimpen hebben we toen gekeken of we ons ook bij die actie zouden aansluiten. Maar na enig rekenwerk bleek dat wij op zichzelf redelijk uit de voeten konden met de rijksmiddelen voor jeugdzorg. Maar dat was ook dankzij de manier hoe wij in Krimpen de jeugdzorg hebben georganiseerd. Iets waar ik als verantwoordelijk wethouder best wel trots op ben! Maar sinds men in Den Haag besloten heeft om met één pennenstreek de gesloten jeugdhulp af te bouwen, zonder dat er überhaupt is nagedacht over goede en (financieel) verantwoorde alternatieven, rijzen overal de kosten nog verder de pan uit. Ook in Krimpen aan den IJssel. Daar komt bij dat kinderen die qua problematiek eigenlijk in de gesloten jeugdzorg thuishoren, vaak via Jeugdbescherming worden geplaatst. Dus buiten de gemeente om. Maar uiteindelijk krijg je als gemeente wel de (gepeperde) rekening te betalen. Van soms wel méér dan €1 mln. per kind per jaar!

Ik heb de gemeenteraad beloofd om te onderzoeken wat we hieraan kunnen doen. Daarbij probeer ik, als dat nodig is, buiten de gebaande paden te denken. Inmiddels zijn er drie stappen gezet. Ten eerste heb ik met Jeugdbescherming kunnen bereiken dat we als gemeente eerder betrekken worden bij gevallen die via hen de jeugdzorg binnenkomen, zodat wij met hen kunnen meedenken over betere, en vaak goedkopere opties. Als Krimpen zijn we in dit verband ‘proefgemeente’. Daarnaast heb ik de regionale zorgaanbieders gevraagd mee te doen met de analyse van de 30 duurste dossiers (die met elkaar tweederde van het jeugdhulpbudget opmaken), waarbij ik hoop dat we gezamenlijk betere en goedkopere alternatieven kunnen bedenken. En tot slot heb ik, samen met enkele andere gemeenten, tijdens de Algemene Ledenvergadering van de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) een motie ingediend. Daarin vragen we de VNG om met het Rijk afspraken te maken over een landelijk financieel vangnet voor gemeenten met uitzonderlijk hoge kosten voor jeugdhulp.

Met deze stappen is het probleem niet meteen opgelost. Maar hopelijk helpt het ons, en andere gemeenten, om uiteindelijk uit het financiële jeugdzorgravijn te raken. Mooi om daar vanuit Krimpen aan te kunnen bijdragen!

Een hartelijke groet vanuit het college, mede namens collega Anton Brand,

Hugo van der Wal